Triste

 Olsun istiyorum hemen her şey. Çabucak olsun. Her istediğimizin olmadığını anladıkça da yılıyorum. Durgun yaşamak gerekiyordur belki de. Çok dalga olursa yüzemez olduğu yerde çırpınır sadece insan. Belki onun gibi biraz beklemek acele etmeden dalgalandırmadan gitmek gerekiyordur. Akışa bırakmak... Her şeyini sadece ana vermek. Ne kadar zor olabilirki derdim oda da benden başkaları olsa. Ama içimden acıyla gülümsüyorum. Biliyorum ki benim ve benimle aynı burca sahip insanların akışı kontrol etmeden durmaları pek mümkün değildir. Ama bize dayatılan bir gerçek vardır hep. Çocukluğumuzdan beri kafamıza vura vura öğretilen bir şey. Hiçbir şey biz istedik diye oluvermez. Annesini kaybetmiş bi çocuğun annesi o istiyor diye geri gelmez. Sevgiyi kaybetmiş birinden sen istiyorsun diye sevgi bekleyemezsin. Çok istedin diye sınav kazanamazsin. Bu hayat kimseye istediklerini altın tepside sunmaz. Hayattan istediklerini kendisi çekip alır insan. Çırpınarak hiçbir yere varamadım ben. Şimdi de çı...

 Neyim olduğunu da bilmiyorum ki. Hani sebgi deyince aklına çok kişi gelir, nefret deyince çok kişi gelir, mutsuzluk deyince çok kişi... Bu histe sadece onun adı var. Neyim olduğunu anlayamadım biri. Sanki her şeyim. Hem mutlu olma sebebim hem nefret hem kırgınlık. Kaç duyguyu karıştırmışlar birbirine bilmiyorum ama sanki o içimden bı parcam olmuş. Varlığını da yokluğunu da sorguladığım bı parca...

 Kendimi o sayıların arasından çıkarınca oturduğum pencere kıyısından yüzüme gelen güneşi hissettim. Sanki pencerenin dışındaki yaşam yorgunluğumu aldı benden. Kim bilir orda kurduğum hayaller bir gün gerçekleşir ve o camın önünden hayalimdeki gibi bir sıfatla geçerim. İsimlerimiz o koca çarşafa yazılmaya layık olur umarım.