Triste

 İşte sonra da inanmak gelmiyor içimizden. Elimizdeki o koca hayal kırıklığı artık gerçekliği sorgulamaya dahi fırsat vermiyor. Artık daha başka şeyler içini ısıtıyor. Ay ışığında uyumak gibi. Kendine sarilmak gibi. Soluduğun nefesi gözün kapalı hissetmek gibi. Çünkü hayat böyle bir şey. Gidebilecek her şeyden vazgeçtiğinizde size sizdekilerle mutlu olmasını öğretiyor. Ve geçmez dedikleriniz geçtiğinde, bitmez dedikleriniz bittiğinde geriye sadece gülümseme kalıyor. Hafif gururlu olduğunu inkar edemem. Ben bunu atlattım hissi insana güç veriyor. Ve yine öğreniyorsun seni sen güçlendiriyorsun. 

 Herkese fazla güvenip kendine güvenememek. Belki de sınav anında ölücemi düşünmem bile bu yüzden. Sınav çıkışı insanlara ne diyeceğimi bilemedigimden. Korkudan. Yapamamaktan. O kadar yetersiz hissediyorum ki. Tükenmiş, bıkmış. Anksiyete, el titremesi, mide bulantısı. Kusucam artk kağıttan kalemden. Belirsizliklerden. İnsanların içinde kendimi yapayalnız hissetmekten. Anlaşılmamaktan. Kendi kendime yetememekten. Her şeyden çok yoruldum. Bitsin ve kurtulayım. Lütfen