Triste

 Bir kere kaybetti mi insan hep eksik yaşar. Sevinçleri de hüzünleri de hep yarımdır. Her mutluluğunun arkasındaki gülümsemede bir burukluk yatar. Keşke der kulağındaki kahkahasiyla. Ya da isyan eder dengesi bozuk dünyanın kaderine. Yarım kalmış hayaller vardır çünkü. Hiç gerçekleşmeyen hayaller vardır. Tamamlanamamış bir ömür vardır. Mutlu sonla bitmeyi hak eden kısa ömürler... En son biz zavallılar kalırız geride. Gidenin arkasından hayranlıkla bakan biz zavallılar... 

 Guzel şeyler olucak, her şey yoluna girecek...

 Gerçeklerden cekinecek biri olmadım. Paranın gücüne çok inanırdım. Her kapıyı açabilecek anahtar gibiydi benim gözümde. Açmadığı nadir kapılardan biridir duygular. Sevmezse sevmez. Duygular satın alınamaz çünkü. Bazen sen bile değiştirmek istersin. Sevmek istersin. Hatta bazen sevmemek. Ama asla değiştiremezsiniz gerçekleri. Sevmediğini söyleyen sözde adı aile olan insanların içinde nefes bile alamiyorum artık. İnanıyorum her defasında sevdiklerine. Ama sürmüyor çok. Al sana ders al sana kitap al sana yemek al sana para. Bu mu sevgi? Benim onlarla arama koca duvarlar girmiş. Ne hissettiğimi göremeyecek kadar kocaman duvarlar. Çığlıklarımı duyamayacak kadar kalın duvarlar...

 Nefes alamıyorum.