Triste

 Tüm duygular biraz daha yerine oturduğunda her hissi daha iyi ifade eden bı yazi bırakmak istedim. Bunları geri dönüp okur muyum bilmiyorum. Yaptıklarımdan ileride pişman olucak miyim onu da bilmiyorum. Ama güzel hissediyorum. O sıcaklığı hissetmek yetti galiba. Ben bana dönmesini istemedim ki. Sadece birbirimize sanki iki yabanciymisiz gibi davrandiginda onu taniyamadigimi düşünüyordum. Tanıdığım kişi bunu yapmazdı. Beni kendine yakın hissedip o kıza olan ilgisini söylediğinde de hem çok yıkılmıştım hem de bunu kendinden öğrendiğim için biraz da olsa kızgınlığımı baskilamistim. Çok kızdım çok nefret ettim. O kadar acı cekiyodum ki. Kafamda hiçbi şey yerli yerinde durmuyodu sanki. Çok uzun yürümek istedim hep. Düşünmek için değil kafamdaki düşünceleri yerlestirebilmek için. O kadar çok sıkmıştım ki kendimi çenem kitlenip kalmıştı. Bağırmak istedim sesim çıkmadı. Sanki çıksa da duyan olmycakti. Her fırsatta sanki dışarıya atamadigim içimdeki Ateş gözümden çıkmaya calisiyodu. Yıkıla...

 Birini böylesine sevmek o kadar tuhaf bı his ki. Hem çok temiz güzel hem korkutucu. 4ay sonra beraberdik. O kadar çok seviyorum ki. Bu kendime yaptığım en büyük saygısızlık belki de ama bilmiyorum. Çok güzeldi. Uzun zamandır bu kadar içten birine mutlu olmamıştım. Bugünü gozyasiyla bitirmek istemezdim ama biliosun ki bu ara çok aglak biriyim:) sabah olucak ve bu rüya biticek. Geriye sacimdaki kokusu kalıcak. Elimde olsaydı uyanmamayi tercih ederdim. 22 Şubat. Her şey çok güzeldi bana her zaman olduğu gibi iyi geldi. Bu son gördüğüm rüya için teşekkürler Allah'ım ❤️

 Çok seviyorum 

Durduramıyorum ağlamayı. Noldu bana? Ne kadar çok sevdiğimi her geçen gün yeniden görüyorum sanki. Hep yeniden şaşıyorum. Çok seviyorum. Gerçekten çok. Meğer o yokken yapayalnızmışım. Yalnız olmak ne kadar kötüymüş. En yakın arkadaşım bile yok artık. Herkes birden uzaklaştı sanki benden. Ne yıkılacak yerim kaldı ne bı dayanağım. O kadar arıyorum ki yokluğunu. O kadar isterdim ki sarılıp her şeyi anlatıp içimi dökmek. Ben yanındayım demesine o kadar ihtiyacım vardı ki. Ama değil. O yok. Ve ben hayatıma sürünerek devam ediyorum   

 Bu gece ilk defa bu kadar güçsüz hissediyorum. Elim gidiyor ama yazamıyorum. Çok özledim. Sanki çok yakında ama her an çok uzaklara gidecek gibi. İçimden biri biliyorum. Her nefes aldığımda içimi acıtanın o olduğunu da biliyorum. Ama artık kendime itiraf etmem gerekiyor. Onun olan her şeyi ona verdim. Tüm resimleri gizledim. Attığım hikayeleri sildim. Ama benim her hücreme işlemiş. Üzgünüm olan her şeye rağmen hala deli gibi seviyorum. İyi ya da kötü bu benim hislerim. Bastırmaya görmemezlikten gelmeye çalışmak sadece bu hisleri daha da arttırıyor. Geceleri yine kendime ayırıyorum. Gündüzleri yaşamam gereken bir hayat var biliyorum. Ama gündüz yaşadığım hayatı gece sürünerek ödüyorum sanki. Tüm vücudum acı cekiyor. Her yanım ağrıyor. Nefes almak bile iyi gelmiyor. Kim yenicek artık bu savaşı. Hiç vazgeçmeyen duygularım mı, yoksa inatla kabullenemeyen içini dökmeyen ben mi. 

 Aklımı karıştırmaktan başka neye yaradı ki?

Bugün 1 Şubat. Ben çok yoruldum. Kendimi ondan uzak tutmaktan çok yoruldum. Tam anlamıyla kirlendik. Ama o kadar çok dua ediyorum ki yıllar sonra yeniden bir araya gelebilmek için. Çok isterdim bilio musun yeniden onun beni sevmesini. Çok isterdim eskisi gibi bakmasını. Dayanamıyorum bağırsam haykırsam icimdekileri tüm dünyaya gecicek gibi. Sahte insanlardan da bıktım sahte sevgilerden de. Sadece beni gerçekten çok sevdiğine inanmak istiyorum. İki dakika iki saniye dahi olsa çok sevmis olmasını diliyorum. Ben onu çok seviyorum. Her şeyimden çok. Hala çok