27.11.2020

-
Birbirimizden başka kimsemiz de yoktu bizim. Annem olsaydı kavga ettiğim bu kadar aramazdım belki onu. Annemle alışkınız zaten kavga etmeye. Ama babamla küs olunca o kadar yanlız hissettim ki kendimi. Gerçekten bi insan ailem olmuştu resmen. "Bizim kızımız olsa" diye başlayan cümleler kurardı bazen. Ağlayan yüzümü güldürürdü. Çok aradım bu sefer yanımda. Her şeyi çok özledim. Sarılmayı, boynunda nefes almayı, onunla ısınmayı. İhtiyacım olan tek şey sensin diyemedim. Beni sevmiyor. Nasıl diyim. Ben bana olan sevgisini aramıştım. O ilgiyi aradım. Aile dört tarafı duvarla çevrili, başında çatısı olan yer değilmiş gerçekten. Varlığını özledim. Gözümü kapatıp sıktığımda kollarında olmayı özledim. Yastığa başımı koyduğumda aslında omzuna yatmış olmayı özledim. Ben çok özledim. Aramızdaki sorun sevgi olmasaydı yazmak ne ararım. Öyle ihtiyacım var. Ama aramızdaki problem sevgi. Ben tapmıştım onun sevgisine. Bitmiş. Yalan söylemiş olsaydı önceden bu da yalandır derdim. Ama o o kadar dürüst o kadar güzel bı insandı ki yalan söylüyor seviyor hala diyemedim. Dün gece yazmış olmaktan çok korktum. Sürekli uyanıyorum. Son 15 gündür asla tam uyku uyuyamadım. İşin kötüsü gece yaptıklarımı sabah hatırlamıyorum. İyi ki yazmadım. Sevmediğini söyleyen birine sevdiğimi söylemek. Onun için belki de bu iğrenç bı şey olurdu. Bilemiyorum. Ben çabaladığımda da kızardı zaten. Keşke yine kızsa. Onu da özledim. Her şeyini çok özledim. Hayatımda gördüğüm en büyük aşk olarak kalıcak. Yerine kim gelirse gelsin bundan daha büyük bi aşk görmeyeceğimi biliyorum. Onun da dediği gibi hiçbiri bizim kadar köklü olmycak. Köklü olmak da değil mesele. Kimseyle yeniden çocuk olamiycaz. Kimseyle bı daha buyuyemiycez. Keşke hala aynı pencereden bakabilsek küçük prensim. Minik samurcukum. 

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

29nisan 2023

-
 Ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı. Ne kadar özlemişim ve ne kadar yabancılaşmışım buraya. Çok fazla duygu var yine içimde. Hangisini nasıl anlaticam onu da çok bilmiyorum. En çok korkuyorum galiba. Yaklaşan sınavdan, kaybetmek üzere olduğum aklımdan, kafamin içinde bı turlu susturamadigim düşüncelerden. Daha önce başka gözle bakabildim demiştim ya sana. Bu sefer gerçekten sevebildim. Çok sık konuşmuyoruz hatta kaçta yatıyo kaçta kalkiyo gün içinde neler yapıyor ufacık fikrim yok. Ama sanki hep benimle. Benimle uyaniyo benimle uyuyo benimle konusuyo. İçimde yaşatıyorum sanki. Hiç olmycaz gibi geliyor. Ben hep içimde yaşamaya devam edicekmisim gibi. Hayal kırıklığına ugruycakmisim gibi. Denilen her şeye sağır oluyorum ama bu verdiğim değer yine benim elimde patlıycak gibi. Evet korkuyorum. Hemde baya korkuyorum. Yeniden birine kapılmaktan, yarı yolda birakilmaktan, çok sevmekten kafayı yemekten korkuyorum. 
Devamı

30.11.2020

-
 Bazen her şey çok üst üste geliyor. Hayatımdaki herkes karşıma geçmek için çabalıyor sanki. Bu aileye düşmek tam da benim başıma gelirdi zaten. Kimseyle temas etmeden dışarı çıktım. Her şeyin ilk başladığı o büyülü küçük yola bıraktım kendimi. Her şeyin ilk bittiğinde yine kendimi oraya atmıştım. Ama o zaman daha iyiydim. Belki de üstüme gelen onca şeye rağmen şuan daha iyiyimdir o zamandan. Ben ne istiyorum ya dedim kendi kendime. Geldim döndüm dese sanki enerjin mi var senin. Aslında her şey olması gerektiği gibi. Benim hiçbir zaman sorunum kabullenememek olmadı ki. Anlaşamadığımızı her defasında görüyoruz yeniden. Sadece her şey çok fazla geldi. Hala geliyor oluşu da şaşırtmıyor beni artık. Küçük bı tartışmada bile tükettiğim enerjiyi gördüm dün. Enerjimi daha iyi şeylere harcamam lazım. En azından surdan kurtulabilmek için adam akıllı bir üniversite kazanmam şart. Son 2 yıl. Hatta daha az. Tamamen kavgasız gürültüsüz bir hayat için harcamam lazım o enerjiyi. Artık para bile um...
Devamı