Ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı. Ne kadar özlemişim ve ne kadar yabancılaşmışım buraya. Çok fazla duygu var yine içimde. Hangisini nasıl anlaticam onu da çok bilmiyorum. En çok korkuyorum galiba. Yaklaşan sınavdan, kaybetmek üzere olduğum aklımdan, kafamin içinde bı turlu susturamadigim düşüncelerden. Daha önce başka gözle bakabildim demiştim ya sana. Bu sefer gerçekten sevebildim. Çok sık konuşmuyoruz hatta kaçta yatıyo kaçta kalkiyo gün içinde neler yapıyor ufacık fikrim yok. Ama sanki hep benimle. Benimle uyaniyo benimle uyuyo benimle konusuyo. İçimde yaşatıyorum sanki. Hiç olmycaz gibi geliyor. Ben hep içimde yaşamaya devam edicekmisim gibi. Hayal kırıklığına ugruycakmisim gibi. Denilen her şeye sağır oluyorum ama bu verdiğim değer yine benim elimde patlıycak gibi. Evet korkuyorum. Hemde baya korkuyorum. Yeniden birine kapılmaktan, yarı yolda birakilmaktan, çok sevmekten kafayı yemekten korkuyorum.
Okudum en baştan. Çoğunu daha önce okuduğumu hatırlamıyorum. Gurur duydum gerçekten yazdığım her şeyle, atlattığım her zorlukla, aklımı kullandığım her anla. Hayatta yaşanması gerekenler vardır. Sen nereye çekmek istersen çek ne tarafa yönlendirmeye çalışırsan çalış işe yaramaz. Onun yönü bellidir. Derler ya herkesin kaderi çizildi diye öyle işte. O zamanla yaşadıklarım beni bu olgun kafa yapısına getirdi. Beni ben yapan şeyler onlar. Şimdi güzel bir kariyer için elimden geleni yapıyorum. Çok çalışıyorum sürekli el becerimi geliştirmeye yöneliyorum. Beni seven çok iyi giden ilişkim var. Ailemle aram bozuk değil hatta onları anladığım bir evredeyim. Arkadaşlarımı çok seviyorum ve her yerden bir sürü arkadaşım var. Düştüğüm o dipten geldiğim şu günlere şükürler olsun Allah'ım.
Kim gelirse gelsin hepsi gider. Sadece yanında daha uzun kalacak kişiler vardır. Herkes gitse de o gitmez dediklerimiz. Onlar da gider. Ama hayat alır bazen. Bazen de zorunda bırakır. En son gidecek kişilerdendir. Rümeysa benim için öyle. Ailemdekilerle eş değer içimdeki yeri. Keşke yanımda olsaydı. Aynı yeri yazmak için çok uğraştık. Geçtim aynı üniversiteyi aynı şehirde olsaydık da yeterdi. Konuşmadan yan yana otursak bile daha kolay olurdu. O beni anlıyor. Nasıl oluyor bilmiyorum. Ama anlıyor. Benim tercihlerimi o asla tercih etmezdi mesela. Ama ona rağmen seviyor beni. Onu çok seviyorum gerçekten çok. İyi ki o gün onun sırasına oturmuşum. İyi ki o gün onunla karşılaşmışım. İyi ki o iğrenç okul bizi yeniden bir araya getirmiş. Onu tanıdığım için çok şanslıyım. Umarım hayat bizi ileri de ayırmaz. Umarım ileride aramıza yeniden şehirler girmez. Onu vok seviyorum.
Yorumlar
Yorum Gönder