06.12.2020

-

 Hissetmek istiyorum. Bu saate kadar uyumadım biliyorum o da kapamadı gözlerini hala. Belki beni hisseder. Çok korkuyorum beni sevmeyerek bana bakmasından. Çok korkuyorum ansızın karşılaşmaktan. Sadece aklından geçirirken bile nasıl için yanar ya. Konuşmuyorum. Anlatmıyorum. Dışarı çıkmıyorum. Normalde olsa yapicam hiçbir şeyi yapmıyorum. Delirmedim bile. Onca ihtimale onca lafa karşı delirmedim. Oysaki delirebilmek ölebilmek kadar önünde şapka çıkartılması gereken bir başarı değil midir? Kolum her uyuştuğunda bir gülümsüyorum işte diyorum sonunda Allah'ım dualarımı kabul etti ve zamanı geldi. O gün bugün. Ama olmuyor. O günde ölemiyorum. Doğru olan ölmek mi onu da bilmiyorum. Ama istiyorum. Sonsuz uykuya o kadar ihtiyacım var ki. Dinlenmeye o kadar ihtiyacım var ki. Kimsenin olmadığı kimsenin beni görmediği duymadığı bir yerde sadece kendi başıma kalmak o kadar isterdim ki. Halam ölmek içinden diken topunun içini yırtarak ağzından çıkması derler derdi hep. En hafifi bile böyle olurmuş. Ölüm... O acıdan sonra kurtulmaktır. Peki ya delirmek. Delirmek... Yaşadığın acıyla yaşayarak ölmek değil mi? Gittiğini kabullendim. Sevmediğini kabullendim. Bir daha hiç donmiyceni kabullenmek çok ömür alıyor. Zaman olarak ömür değil. Can olarak acı olarak his olarak. Ölüm gibi. Dünyayla olan tek bağlantın sadece nefes almak. Aşk kavusamamaktir diyordu bir kitap. Evet. Ben hiç kavusamiycam. Hep aşık kalicam. Aşk ne demek bilmeyen insan müsveddeleri de platonik diycekler adına. Bazen öyle güzel hissediyorum ki ciğerlerimi. Sanki daha önce hiç yokmuşlar yeni çıkmışlar gibi. Diyorum o zaman vayy be. Hala her nefesinde onu sayıklaya sayıklaya yaşıyorsun. Ölmek mühim olmadı zaten hiç bir zaman. Yaşamak önemli olan. Her nefesinde yaşamak...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

29nisan 2023

-
 Ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı. Ne kadar özlemişim ve ne kadar yabancılaşmışım buraya. Çok fazla duygu var yine içimde. Hangisini nasıl anlaticam onu da çok bilmiyorum. En çok korkuyorum galiba. Yaklaşan sınavdan, kaybetmek üzere olduğum aklımdan, kafamin içinde bı turlu susturamadigim düşüncelerden. Daha önce başka gözle bakabildim demiştim ya sana. Bu sefer gerçekten sevebildim. Çok sık konuşmuyoruz hatta kaçta yatıyo kaçta kalkiyo gün içinde neler yapıyor ufacık fikrim yok. Ama sanki hep benimle. Benimle uyaniyo benimle uyuyo benimle konusuyo. İçimde yaşatıyorum sanki. Hiç olmycaz gibi geliyor. Ben hep içimde yaşamaya devam edicekmisim gibi. Hayal kırıklığına ugruycakmisim gibi. Denilen her şeye sağır oluyorum ama bu verdiğim değer yine benim elimde patlıycak gibi. Evet korkuyorum. Hemde baya korkuyorum. Yeniden birine kapılmaktan, yarı yolda birakilmaktan, çok sevmekten kafayı yemekten korkuyorum. 
Devamı

30.11.2020

-
 Bazen her şey çok üst üste geliyor. Hayatımdaki herkes karşıma geçmek için çabalıyor sanki. Bu aileye düşmek tam da benim başıma gelirdi zaten. Kimseyle temas etmeden dışarı çıktım. Her şeyin ilk başladığı o büyülü küçük yola bıraktım kendimi. Her şeyin ilk bittiğinde yine kendimi oraya atmıştım. Ama o zaman daha iyiydim. Belki de üstüme gelen onca şeye rağmen şuan daha iyiyimdir o zamandan. Ben ne istiyorum ya dedim kendi kendime. Geldim döndüm dese sanki enerjin mi var senin. Aslında her şey olması gerektiği gibi. Benim hiçbir zaman sorunum kabullenememek olmadı ki. Anlaşamadığımızı her defasında görüyoruz yeniden. Sadece her şey çok fazla geldi. Hala geliyor oluşu da şaşırtmıyor beni artık. Küçük bı tartışmada bile tükettiğim enerjiyi gördüm dün. Enerjimi daha iyi şeylere harcamam lazım. En azından surdan kurtulabilmek için adam akıllı bir üniversite kazanmam şart. Son 2 yıl. Hatta daha az. Tamamen kavgasız gürültüsüz bir hayat için harcamam lazım o enerjiyi. Artık para bile um...
Devamı