08.07.2021

Ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı. İnsanın her sıkıştığında daha çok duaya sarılması gibi benim de yazmalarım. Korkuyorum. Eskisi kadar koymaz bana hiçbi şey. Ama yine de korkuyorum. Sokakta kalmış gibi hissediyorum demiştim ya bı ara. İşte tam öyle hissediyorum yeniden. Evim başıma tekrar göçmüş gibi. Yine hayatla mücadelem teke tek. Fark ettim ki olay kol kanat germesi derdimi dinlemesi değilmiş. Nefesi yanımda olsa da yetermiş. Alışmak istemedim. Tam derinlere gömmüşken o koca sevgiyi yeniden eskiye dönmek istemedim. Aklımla kalbim arasında hiç düşünmeden aklımı seçmiştim. Çünkü o kalp çok önceden susturulmuştu. Yeniden ozleyene kadar. Çok istedim her gün kollarında olmayı. O kadar çok kendimle savaştım ki. Eskiden aglayabilen ben artık tüm duyguları düğümleyip kaburgalarına kaldiriodu sanki. Sonra hepsi kırılıp bana battı. Bağlanmaktan korkmadım da aslında bağlılığım gözükür diye korktum. Sanki her gün istemiomuş gibi düşünmüyormuş gibi. Gözükmesin dedim. Sonra yine kendi başıma çorap ördüm. Yine kararsızlıklarimla boğuldum. Tam her şeyin sonunda üzülürüm diye düşünmeyi bırakıp şuan mutlu olmaya karar vermişken bu sefer de onun kararları çıktı. Şimdi ben bu şehirden nasıl küs ayrılıp başka şehirde durarim. Napicam bulmuyorum. Tasiyamiyorum bu sevgiyi. Altında ezilme zamanım şuan galiba. O kadar dolup taştım ki lütfen yeniden yoluna girsin her şey. Lütfen toparlanabiliyim. Bu sene olmaz bu sene vakit kaybedemem