En büyük korkum

 Uzun zaman sonra yine noldu da geldin buraya diyeceksiniz. Ama ben çok korkuyorum. Hayatın gerçekleri görüyorsunuz büyüdükçe. Ne kadar büyüdün ki daha da diyebilirsiniz. Ama bazen erken büyümek zorundasınızdır. Bazen o gerçekler suratınıza daha erken vurulur. Ölmekten değil de geç ölmekden korkuyorum. Bu dünyada sürünmektrm de diyebiliriz aslında. Bencillik mi bu düşündüğüm inanın bilmiyorum. Elimde olsaydı sonumuzu nasıl yazardım diye düşünüyorum ama bı yere de varamiyorum. Çok mu gerekti şu dünyaya ölüm. Ya sevdiğim herkes benden önce ölürse? Ben nasıl kaldiricam. Nasıl dayanicam. İçimde bunun korkusu hep hep hep artıo. Hiç gitmio. Benden sonra üzülürler biliyorum. O yüzden diyorum ya acaba bencillik mi ediyorum diye. Düşünmeden yaşamak istiyorum. Her mutluluk biraz eksiktir bizde. Her güzel şeyin sonunda keşke o da gorseydi denir. Bunların denmedigi vakitte kendimi bile hatırlamıyordum ki. Eğer olur da bu satırlar benden sonra birilerinin eline geçer ve ardımda sevdiklerim kalmış olursa demek istediğim bı iki şey var. Benim sevdiklerim hep orda. Orda daha çoğuz aslında. Hep benden al onlara ver diye dua ettim. Çünkü ben ölmekten hiç korkmadım. Orda beni ne beklerse beklesin ben sadece sizin acınızı kaldiramazdim. Ama benim gidişim kimseye acı olmasın. Ben tek tek hepinizi çok sevdim. Eğer okuduğunuzda ben yok da siz varsınız bu benim en büyük dileğimin gerçekleştiği demektir. Canım düşünürken bile o kadar yanıyor ki. Nolucak birazda babannemlerde kalırım :)