28.11.2021

-
Yazmanın da yaşı yok. Hislerin yaşı olur mu ki yazmanın olsun? Hepimiz biraz eksiğiz dünyanın bir tarafının hep karanlıkta kalması gibi. Ya kolumuzda bacağımızda o eksiklik ya kalbimizde. Ya çevremizde değer veridiklerimizde ya cebimizde. Ya nefesimiz de ya nefsimizde... Kendine itiraf edemediklerini yazar insan en çok. İçindeki birikmislikleri. Ağzından dökülüp kulağın duymak istemediklerini. Hepimiz eksiğiz biraz. Belki de duymak istemedigimiz kadar...

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

15.11.22

-
 Hayat gariptir. Bazen şükredersiniz bazen de unutursunuz şükrettiklerinizi. İçinizdeki boşluğu tamamlayamayan hicbir şeyi önemseyemez olur. Siz de bilmezsiniz ki ne tamamlar ne iyi gelir. Öyledir bazen sadece olduğunuz yerde durup içinizdeki ateşin sıcaklığını taşıyan yaşlar bırakırsınız. Belki de bilinmezlik değildir de kendimize bile soyleyemediklerimizdir. Düşlerle gerçeklerin ayrı ayrı yaşanmasını içimizde kabul edemeyeşimizdir. Keşke diyebiliriz sadece. Olamamislara, olduramadiklarina, olamayacaklara koca bir keşke...
Devamı

Şükür 👆🏻

-
 Okudum en baştan. Çoğunu daha önce okuduğumu hatırlamıyorum. Gurur duydum gerçekten yazdığım her şeyle, atlattığım her zorlukla, aklımı kullandığım her anla. Hayatta yaşanması gerekenler vardır. Sen nereye çekmek istersen çek ne tarafa yönlendirmeye çalışırsan çalış işe yaramaz. Onun yönü bellidir. Derler ya herkesin kaderi çizildi diye öyle işte. O zamanla yaşadıklarım beni bu olgun kafa yapısına getirdi. Beni ben yapan şeyler onlar. Şimdi güzel bir kariyer için elimden geleni yapıyorum. Çok çalışıyorum sürekli el becerimi geliştirmeye yöneliyorum. Beni seven çok iyi giden ilişkim var. Ailemle aram bozuk değil hatta onları anladığım bir evredeyim. Arkadaşlarımı çok seviyorum ve her yerden bir sürü arkadaşım var. Düştüğüm o dipten geldiğim şu günlere şükürler olsun Allah'ım. 
Devamı

29nisan 2023

-
 Ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı. Ne kadar özlemişim ve ne kadar yabancılaşmışım buraya. Çok fazla duygu var yine içimde. Hangisini nasıl anlaticam onu da çok bilmiyorum. En çok korkuyorum galiba. Yaklaşan sınavdan, kaybetmek üzere olduğum aklımdan, kafamin içinde bı turlu susturamadigim düşüncelerden. Daha önce başka gözle bakabildim demiştim ya sana. Bu sefer gerçekten sevebildim. Çok sık konuşmuyoruz hatta kaçta yatıyo kaçta kalkiyo gün içinde neler yapıyor ufacık fikrim yok. Ama sanki hep benimle. Benimle uyaniyo benimle uyuyo benimle konusuyo. İçimde yaşatıyorum sanki. Hiç olmycaz gibi geliyor. Ben hep içimde yaşamaya devam edicekmisim gibi. Hayal kırıklığına ugruycakmisim gibi. Denilen her şeye sağır oluyorum ama bu verdiğim değer yine benim elimde patlıycak gibi. Evet korkuyorum. Hemde baya korkuyorum. Yeniden birine kapılmaktan, yarı yolda birakilmaktan, çok sevmekten kafayı yemekten korkuyorum. 
Devamı