Triste

 Türkçe denemesi 40-45 dk 13y - 3b - 24.00net  Ayt matematik polinom soruları 

 Bu site bana o kadar iyi geliyor ki. Tüm iyi günlerim kötü günlerim hepsi bir arada. Bunlara rağmen de her gün yenisi ekleniyor. Her şeye rağmen yaşamaya devam ediyoruz çünkü. Stresten giren kafa ağrıları artık çabaya dönüşmeye başladı. Ama sanki hiç yeterli değil gibi geliyor. Yaptıklarım ise yaramazsa diye ödüm kopuo. Bugün 65gunde ayt mat başladım mesela. İlk 3gunu bitirdim. Kimyadan 36soru çözdüm. Türkçe nasıl çözülür onları öğrendim. Türkçe soruları çözdüm. Yarın süre tutarak ne kadar çalıştığımı ölçmeyi hedefliyorum ama süre tutmaya çalışmak bile boşuna zaman kaybı gibi geliyor. En iyi hedefledigim şey yapabildigim kadar çok eksik kapatmak olsun:) Her şey şuan için çok kötüye gidiyor olabilir. Ama biliyorum ki yarını güzel yapmak benim elimde. Kimse için değil kendim için sadece. Bu kargaşadan kendimi soyutlamak için...

Çok mu şey istedim bilmiyorum. Ziyan olmuşuz. Büsbütün ziyan olmuşuz. Yazık etmiş. Çok şey var dokemiycem kadar çok şey. Hicbi şeye mecalim yok. 

 Yaşamın en zor yanı etrafında tonla insan varken bile kendine boş bı sayfayı daha yakın görmek. Kimsenin sana faydasının olmadığını bilmek. Uzun zaman sonra yeniden yazıyorum. Çünkü tekrardan ilk yazılarımdaki kadar yalnızım. Her şey katlanarak üzerime doğru geliyo. Ama benim artık halim yok. Kimseyle savaşacak gücüm de kalmadı. Uyansam ve herkes beni anlamış olsa keşke. Kimsenin o iğrenç yüzünü görmemiş olsam. Keşke herkes tanıdığım gibi kalsa. Boğuyor beni yaşamak. Çok zor. Bı gün buraya yeniden geldiğimde ben başardım demek istiyorum. Ama bunu gerçekten her şeyden çok istiyorum. 

Ne kadar uzun zaman olmuş yazmayalı. İnsanın her sıkıştığında daha çok duaya sarılması gibi benim de yazmalarım. Korkuyorum. Eskisi kadar koymaz bana hiçbi şey. Ama yine de korkuyorum. Sokakta kalmış gibi hissediyorum demiştim ya bı ara. İşte tam öyle hissediyorum yeniden. Evim başıma tekrar göçmüş gibi. Yine hayatla mücadelem teke tek. Fark ettim ki olay kol kanat germesi derdimi dinlemesi değilmiş. Nefesi yanımda olsa da yetermiş. Alışmak istemedim. Tam derinlere gömmüşken o koca sevgiyi yeniden eskiye dönmek istemedim. Aklımla kalbim arasında hiç düşünmeden aklımı seçmiştim. Çünkü o kalp çok önceden susturulmuştu. Yeniden ozleyene kadar. Çok istedim her gün kollarında olmayı. O kadar çok kendimle savaştım ki. Eskiden aglayabilen ben artık tüm duyguları düğümleyip kaburgalarına kaldiriodu sanki. Sonra hepsi kırılıp bana battı. Bağlanmaktan korkmadım da aslında bağlılığım gözükür diye korktum. Sanki her gün istemiomuş gibi düşünmüyormuş gibi. Gözükmesin dedim. Sonra yine kendi başıma ...

 Sevdiğin sevdiği için sevmek diye bir şey var. Hiç umursamadigin şeylere anlam yüklemek... Bazen hepsi çok yakar insanı. Üst üste gelen yağmurlardır bunlar bazen. Bazen de bı cümle. Düşünüyorum en başından beri yaşadığımız atlattığımiz her şeyi. Daha büyülüsü daha güzeli ne olabilir ki. Deliricek gibi oluyorum. Onca şeyin bitişine inanmak istemiyorum. Keşke uyansam başımda o olsa. Geçti dese. Geçmiş olsa. O kadar çok isterdim ki. Birbirimize verdiğimiz onca emekle beraber yine yan yana durabilsek keşke. Olmuyor oluşu değil hiç olmycak oluşu yoruyor insanı. Üstesinden gelemedigim o kadar çok duygu var ki icimde. Bı tarafım bı tarafıma savaş açmış. Bı türlü kazanan çıkmıyor. Boşu boşuna sanırım her şey. Bize onca şeyden kalan buruk bı gülümseme.

 Eskisi gibi kiskanmiyorum derken sinirden boynum tutuldu. Mucize ihtiyacım olan tek şey. 3saatlik bı mola❣️